En dan opeens ben
je Mama… Omdat naar mijns
inziens deze blog niet de juiste plek is om alle details rondom mijn bevalling
uit de doeken te doen, slaan we dit stadium en alle bijbehorende zaken even
over. MAAR…. ik ben inmiddels trotse moeder van onze prachtige
dochter:
Charlie Blake.

“Ik ben inmiddels trotse moeder van onze prachtige dochter: Charlie Blake”

Deze blog schrijven zonder in clichés te vervallen is helaas onmogelijk, want
alle verhalen die ik eerder heb gehoord zijn waar! Een kind op de wereld zetten is ontzettend
overweldigend, niet in woorden uit te drukken, maar bovenal het meest bijzondere
wat ik ooit heb mogen meemaken. Even stond de
wereld stil en bevond ik mij in een warme, liefdevolle cocon. De cocon van de onvoorwaardelijke liefde voor je kind. Een ongecompliceerde verliefdheid zonder de onzekerheid of je wel
of niet leuk genoeg bent voor de ander.

“Een kind op de wereld zetten is ontzettend overweldigend en niet in woorden uit te drukken”

Maar bij die
verliefdheid hoort ook direct een enorm verantwoordelijkheidsgevoel. Een aantal dagen na de bevalling ging ik zo trots als een pauw met Charlie naar buiten, lopend achter de kinderwagen
voelde ik ineens een enorme druk op mijn schouders.
De letterlijke druk van alleen maar het
aller- mooiste/beste/veiligste/liefste/leukste voor je kind willen.
Onrealistisch dat weet ik ook wel! Maar als ik in haar ogen kijk wens ik dat toch.

Op dag twee na de
bevalling schuiven mijn vriendinnen al weer vertrouwd bij ons aan tafel, met
als enige verschil dat er tussen de bakken Thais afhaaleten nu ook een flesje
melk op tafel staat. Nee, ik moet eerlijk zijn. De gespreksonderwerpen wisselen
zich bij ons nogal vaak in rap tempo af, maar nu des te meer. We vliegen van de
ontsluitingsfase (bevallingsterm) naar de one night stand van vriendin J. en van borstvoeding naar de loser (zo bleek helaas later pas) van vriendin E. Een
hilarische, maar voor mij dierbare avond volgt! Dat enerzijds mijn hele leven nu
om haar draait, maar anderzijds mijn vriendinnen nog gewoon hun liefdesprikkelen
met mij delen stelt mij gerust. Vrouw én moeder, zo voelt dat dus!

“We vliegen van de ontsluitingsfase (bevallingsterm) naar de one night stand van vriendin J.”

Maar voorlopig
maak ik mij vooral druk over het feit hoe vrouwen met kinderen ÜBERHAUPT op werk komen. Ik weet nu al niet hoe ik voor 11 uur ‘s ochtends
aangekleed en wel met haar beneden moet zijn.

Kortom, een nieuwe
uitdaging voor 2016 als ik weer aan het werk mag! P.s. Tips zijn hieronder welkom! ;-)

Tekst en beeld: Kim Harmsen